วันนี้..วันดี..วันที่ 30

วันนี้..วันดี...วันที่  30..

ช่วงนี้หนูชอบการเล่นเลียนแบบสมมุติเป็นโน่นนี่ต่างๆ นาๆ  (เป็นปกติของเด็กวัยนี้อ่ะเนอะ)

เล่นเป็นเด็กเสิร์ฟ  ท่าทางและอุปกรณ์อย่างเดียวไม่พอ  ต้องแต่งตัวให้พร้อมด้วยนะคะ   คือ เอาผ้าอ้อมน้อง มาให้พ่อผูกที่เอว  สมมุติว่าเป็นผ้ากันเปื้อน   หมวก..อันนี้เอาหมวกแม่มาใส่เฉยเรย   มือขวาถือปากกา  มือซ้ายถือแผ่นพลาสติก (สมมุติว่าเป็นกระดาษค่ะ)

“รับอะไรดีค๊า”   (วิ่งมาถามแม่)   “ดูกระดาษอาหารตามนี้เลยค่ะ”  (แม่บอกว่า กระดาษอาหารเรียกว่า เมนู  อุอุ)

“เติมเป็บซี่ ให้นะคะ”  (แบบว่าเพิ่งพาไปหม่ำ โออิชิราเมน เพิ่มเงิน 10 บาท  ได้เป็บซี่แบบรีฟิล  การแต่งตัวนั่นก็แบบเด็กเสิร์ฟ ที่ร้านโออิชินั่นแล.....) 

เล่นเป็นว๊ากเกอร์ 

เอาสวิทซ์ ที่มีหลอดไฟเล็กๆ ของพ่อ (แม่เรียกไม่ถูก แฮะ รู้แต่ว่ามองไปมาก็คล้าย โทรโข่ง เหมือนกัน )  มาจ่อที่ปาก   “ อ้าว  ใครจะเป็นนักร้อง ก็ร้อง นะ   ใครจะเป็นนักกินก็กินนะ    ร้องกันไป”    “ น้องจะเป็นนักร้องหรือนักกินครับ ”   ( หันไปถามน้องปังปอนด์  น้องปังปอนด์ บอก “แอ๊”   5555 )

และช่วงนี้หนูมักจะมีคำถามแปลกๆ  มาถามให้พ่อแม่ต้องคิด ต้องตอบตลอด    เช่นทำไมจมูกต้องเป็นรูๆ  (แม่บอกไว้สำหรับหายใจ)  สะดือต้องกลมๆ แม่ละมึน  กว่าจะตอบได้    นอกจากคำถามที่ทำให้แม่มึนๆ   แล้วก็ยังมีคำถามให้แม่หวั่นๆ ด้วยนะ   เช่น     

“ถ้าคนเราเกิดมาเป็นผู้หญิง  แล้วทำไมต้องเป็นผู้หญิงไปตลอดล่ะ แม่”

“แล้วปุยฝ้ายอยากเป็นผู้หญิง หรือ ผู้ชาย”  (แม่ถามไป...ใจน่ะหวั่นนะ  ว่าหนูจะตอบมายังไง 5555)

“อยากเป็นผู้หญิง ซิแม่ ”  (เฮ้อ ...ค่อยยังชั่ว...โล่งอกจัง )

“แล้วทำไม คนที่หนูเห็นบนรถไฟ  เค้าเป็นผู้ชาย มีลูกกระเดือกใหญ่ๆ  ทำไมเค้าอยากเป็นผู้หญิงล่ะ  ”

เวลาเห็น..เนี่ยชอบถามจริง จริ๊ง 

 “ แม่ก็ไม่รู้  แล้วแต่เค้านะคะ  ปุยฝ้ายเขียนการบ้านต่อเหอะ ”  แม่เปลี่ยนเรื่องดีกว่า  ไม่รู้จะตอบยังไง ( ที่ทำการบ้านช้า เพราะว่าหนู  เขียนไป  คุยไป  เขียนได้  1  ตัว  ชวนแม่คุย เป็น 2-3 นาที )

พูดถึงการบ้าน  ยังคงมีทุกวัน  มีอยู่วิชาเดียวค่ะ (หวังว่า  เทอมหน้าคงจะมีวิชาอื่นบ้าง)   คือคัดลายมือตามรอยประ ....( จริงๆ แล้ว ปุยฝ้าย เขียนตัวพยัญชนะแบบไม่มีเส้น ได้หลายตัวแล้ว  แต่ตัวยากๆ  เช่น  ฎ  ฎ  ฒ  ฌ  เนี่ยยังไม่ได้)    วันละ 1  หน้า  ไม่เคยได้มากกว่า  3 ดาว  เลย  หนูเขียนไปเขียนมาก็บ่น  เมื่อไหร่หนูจะได้ 4 ดาว ได้แต่ 3 ดาว 2 ดาว เยอะแล้วนะ   

หนูก็ต้องตั้งใจให้มากกว่านี้นะคะ  ...ทำอะไรทุกอย่างด้วยความตั้งใจ  แล้วผลลัพธ์จะออกมาสวยสดงดงามเสมอนะคะ

Note : เมื่อวานนี้ คุณครูประจำชั้น  มาฟ้องพ่อค่ะ ก่อนฟ้องก็ชมก่อน ว่า ปุยฝ้ายเป็นเด็กที่รู้เรื่องมากๆ  คุณครูบอกว่าแอบฟังปุยฝ้ายเวลาคุยกับเพื่อน  ปุยฝ้ายพูดจาเหมือนผู้ใหญ่  มีสอนเพื่อนไม่ให้รังแกแมลงด้วย  ชมเสร็จ ก็ฟ้องต่อว่า  ปุยฝ้าย ไม่เชื่อฟังคุณครูเลย  คุณครูสอนก็ไม่ตั้งใจ  ว่อกแว่ก มากๆ

พ่อก็บอกไปว่า พ่อจะพยายามสอนให้ปุยฝ้ายมีสมาธิมากกว่านี้ 

เรื่องสมาธินี่สำคัญ  พ่อกับแม่สังเกตเห็นได้  เวลาทำการบ้านด้วยกัน  ไม่เค๊ย ไม่เคย จะมีสมาธิตั้งใจเขียนเลย   เขียนไป..คุยไป  (แม่บอกให้รูดซิปปาก หนูก็ทำท่ารูดซิป จากมุมปากขวามาซ้าย สักพัก นึงทำท่ารูดซิป จากซ้ายมาขวา..แล้วก็พูดๆๆ ต่อเหมือนเดิม )

แล้วอย่างนี้พ่อแม่จะทำยังไงดีเนี่ย....พ่อบอกว่าโตขึ้นกว่านี้อีกหน่อยจะพาไปนั่งสมาธิที่วัดเลย

ตอนนี้นอกจากแม่จะกังวลเรื่องสมาธิแล้ว  ยังกังวลเรื่องความเจ้าอารมณ์  คือเวลาโมโหจะเสียงดังมาก  พอรู้ว่าใช้เสียงดัง แล้วทำให้พ่อแม่หยุด..ไม่ต่อกร ... ก็ยิ่งเอาใหญ่ ..เลยใช้วิธีนี้ตลอด  ล่าสุด หนูมาเล่าให้แม่ฟังเองว่า ... “ตอนอยู่บนรถไฟอ่ะ  พ่อหยิกหนู ...หนูก็โวยวายเสียงดัง..ทุกๆคนบนรถไฟ หันมามองหนูกันหมดเลย”   แม่ถามต่อว่า ...แล้วปุยฝ้ายไม่อายเหรอ .. เสียงดังแบบนั้นน่ะ ... ไม่ดีเลย ..เห็นมั้ยทุกๆ คนก็มอง ..

ปุยฝ้ายบอกว่า... “คนที่มองเค้าก็บอกว่า เด็กอะไร  หน้าตาก็น่ารัก แต่ทำไมยิ่งโตยิ่งดื้อ”

แม่หันไปถามพ่อ จริงเหรอที่มีคนพูดแบบนี้ ...  พ่อบอกว่าไม่จริง ...

เอ่อ ..ปุยฝ้ายเดี๋ยวนี้ หนูรู้จักเข้าข้างตัวเอง แล้วเหรอนี่ อุอุ